Geduld

'U heeft twee opgeslagen berichten,' klinkt het mechanisch, maar niet helemaal gespeend van warmte. 'Bericht één. 5 januari 2024. 15 uur 32,' klinkt het daarna. Kil.

'Ze geloven me niet! Ze geloven niet dat ik niet weet waar je bent!'
Ik zie haar blonde haren, ik proef de geur.
Nu nog.
Nog steeds.
Die geur die beloofde dat het allemaal anders kon. Dat warmte, geborgenheid en liefde geen verzinsels waren. 
Ik wil weer iedere lok tussen mijn vingers voelen, zachtjes wrijven, en daarna haar fluwelen wangen strelen die zo zacht voelden dat ik bang werd dat ik ze beschadigde.
Ik wil weer verdwijnen in haar ogen, in de onschuld.

'Neem alsjeblieft op. Alsjeblieft.'
Ze fluistert bijna.
Zoals ze dat na een paar maanden deed. Ergens tussen een middernacht en een lenteochtend. 'Ik weet nog steeds niet wie je echt bent, maar ik denk dat ik van je hou.'
Mijn God, wat kon ze fluisteren toen ik haar dichter naar me toetrok, zij haar hoofd op mijn borstkast legde, maar ik zweeg. 
De fluistering die overging in een zucht.
Diep.
Voldaan.
Tevreden. Misschien gelukkig.
Meer dan ze ooit had gevoeld. 
Meer dan ik ooit had gedacht te kunnen voelen.

'Neem op en zeg waar je bent. En anders: Hoppa, hoppa.'
Gevoelloos. Zakelijk. Koud.
Er valt een stilte. 
Voetstappen echoën in een lege ruimte. 
Een loods?
Een kelder?
Die vraag blijft me achtervolgen.

'Nee?! Luister!'
Er klinkt gelach. Twee andere stemmen die 'Hoppa, hoppa.' roepen.
Daarna muziek. 'Daaaar gaaaat ze.' Het nummer wordt abrupt afgebroken.
Haar gil. Daarna weer gelach. 
De verbinding wordt verbroken.

'Bericht twee. 8 juni 2026.'
'Hey Angus. Felix hier. Morgen moeten we samen een klus klaren. Ik heb de details. We treffen elkaar voor het station. Half elf. Dan praat ik je bij. Het wordt niet makkelijk. Maar ik ben een vakman.'
Hij lacht.
'En jij bent ook een vakman heb ik gehoord. Dus ik zeg hoppa, hoppa. Leuk om eindelijk met je samen te werken. Terug bellen hoeft niet. Zie je morgen.'

Eén Whisky. Nog één sigaret.
En dan naar bed. Morgen fit zijn.
De Glock ligt voor me.

'Hoppa, hoppa,' grom ik zacht.
Ik blaas de rook tevreden richting het raam. Richting morgen.
Ik neem de laatste slok.
Niet tevreden.
Niet gelukkig.
Maar voldoening wacht.
Ik voel het. Meer dan ooit.
Morgen.

'Nog één keer,' fluister ik. 

'U heeft twee opgeslagen berichten. Bericht één. 5 januari 2024. 15 uur 32.'